Nieuwe serie die je moet zien

Ik ben vorige week begonnen met het kijken van een nieuwe serie en dit moet ik met je delen. Slot Wars is namelijk superspannend. Ik zit continu op het puntje van mijn stoel. Het verhaal draait enerzijds om Mara, een 21-jarige rechtenstudent die op een prestigieuze universiteit studeert en anderzijds om Donnie en Rolf, twee zogenaamde loansharks die niets uit de weg gaan om een snelle winst te behalen. Ze komen elkaar tegen omdat Mara in aanraking komt met online gokken en geld nodig heeft om deze nieuwe hobby te verbergen. Leuk aan dit verhaal is dat beide kanten uitgelicht worden, zodat je voor alle partijen sympathie krijgt.

Eerste seizoen: veel gokken

In het eerste seizoen zien we hoe Mara, de keurige student tijdens het maken van een opdracht afdwaalt op het internet wanneer ze een online gokken gids tegenkomt. Uit nieuwsgierigheid drukt ze op de link en voor ze het weet jaagt ze haar hele beurs erdoorheen op online gokkasten. Terwijl ze de volgende dag haar collegegeld moet betalen. Geld vragen aan haar rijke ouders durft ze niet, die zijn immers van de werken voor je geld mentaliteit. Wanhopig zoekt ze het internet af op zoek naar manieren om snel aan geld te komen. Totdat ze bij D&R Loans terechtkomt, Donnie en Rolf dus. Binnen een paar muisklikken heeft ze het geld binnen, niet wetende wat haar nog te wachten staat.

Andere kant van het verhaal

Donnie en Rolf zijn twee broers. Ze hebben hun vader nooit gekend en groeiden liefdeloos op met hun alcoholistische moeder. Hun vermogen hebben ze vergaard met het verkopen van drugs. Toen ze eenmaal genoeg geld verdiend hadden, vonden ze het tijd om het rechte pad op te gaan. Het uitlenen van geld is immers gewoon legaal. Al zijn hun manieren van het geld weer terughalen erg dubieus. Vooral met rijkeluis kinderen hebben ze totaal geen medelijden. En al helemaal niet als deze ook nog eens een luxe verslaving hebben zoals een gokprobleem. Aan het einde van het seizoen komt een doodsbange Mara oog in oog te staan met de twee meedogenloze mannen die een aardige smak geld van haar tegoed hebben.

Seizoen 2: nog meer gokken

Zonder al te veel te verklappen, kan ik zeggen dat het tweede seizoen nog meer over gokken gaat. Tot Mara’s grote verbazing worden zowel gokken als online gokkasten erg populair bij haar op de campus, wat ervoor zorgt dat nog meer studenten in de problemen raken. Ondertussen tellen de broers hun geld. Ze zijn maar al te blij dat ze goede zaken weten te doen en geld afhandig weten te maken van de ruikelui die zich hun hele leven beter hebben gevoeld dan hen. Ze zullen hen eens een lesje leren. Echter, wat ze niet weten is dat Mara ondertussen naar de politie is gegaan om hen aan te geven. Aan het einde van het seizoen zit de politie ze dan ook op de hielen.

Seizoen 3: grote verrassing

Dit seizoen is vrij verrassend. Donnie en Rolf blijken namelijk nog een broertje te hebben. Zijn naam is Robbie en hij heeft Mara’s leeftijd. Deze Robbie probeert met haar in contact te komen met als doel haar hart te veroveren. Alleen dan kan ze zijn broers vrijspreken. De eerste keer dat ze elkaar tegenkomen is, hoe kan het ook anders, in het casino. Mara is aan het gokken en Robbie neemt plaats op de gokautomaat naast haar. Ze raken aan de praat en Mara wordt verliefd. De vraag is alleen of zij de enige is. Zal Robbie uiteindelijk voor haar kiezen of verraadt hij haar voor zijn broers? Kijk Slot Wars en kom er zelf achter. Deze serie is echt van harte aan te raden.

Destructief of gewoon gezellig

Is series of films kijken dan eigenlijk destructief? Nou, ik denk op de manier hoe mijn vriendin en ik dat doen misschien wel…

Al verdenk ik half Nederland ervan ook verslaafd te zijn. Er is altijd wel iemand die nog een serie heeft gezien, die ik niet heb gezien! Gelukkig bestaat er zoiets als social media, anders zou ik nooit social meer zijn. Ik zie vrij weinig mensen en soms ben ik op een feestje en wil ik gewoon naar huis om de volgende aflevering van homeland te zien.. Ja mensen, dat is erg he… Ik begon mijn blog ook niet voor niets met het feit dat ik serieverslaafd ben. Maar als je  mijn geschiedenis leest zoals ik hem in mijn blog beschreven heb, dan snap je het misschien ook wel. Het wordt me zo ontzettend makkelijk gemaakt. Ik hoef niet meer te downloaden van vage websites, uren te besteden aan het branden van lege dvd’tjes of via urls streamen. Nee met een druk op mijn tablet, Iphone of laptop zit ik in mijn favoriete omgeving. Ik zeg het nog maar een keer, het is zo makkelijk, makkelijk, makkelijk. Mijn hemel…  Kom ik dan uiteindelijk inderdaad tot de conclusie dat series kijken destructief is? Ja, bij dezen. Ik wil het eigenlijk niet toegeven, maar series kijken (in mijn vorm) is destructief. Moet ik hulp zoeken…? Ach, ik hoop dat het een fase is. Net zoals ik vroeger een tijdje verslaafd was aan het spelen van the Sims.. (al is dat weer een ander verhaal). Daarnaast ben ik niet de enige Nederlander met dit probleem en het levert me wat op. Ik ben namelijk wel DE serie-expert voor mijn vrienden en familie. En geloof me, dat is een rol die iedereen wel wil hebben ;-). Ook had ik een probleem met het verhandelen van valuta’s online. 

Bios vs Thuis

Naar de bioscoop gaan deed ik dan echter niet zoveel. Soms ging ik wel eens naar een film die ik echt heel graag wilde zien. Zoals: Lord of the Rings of Harry Potter. Dat zijn dan van die films waar iedereen het over heeft. Mijn eerste bioscoopherinnering kan ik me nog wel heugen. Dat was Spice Girls the movie. Daar ben ik heen geweest met mijn oma. Fantastisch vond ik het, of mijn oma het ook zo leuk vond weet ik niet… Ook ben ik ooit met een jeugdliefde naar de bioscoop geweest.
Ik vond het ontzettend spannend, hoopte natuurlijk dat we tijdens de hele film zouden zoenen. Uiteindelijk was het verschrikkelijk. Hij zoende me inderdaad, maar hij was absoluut geen goede kusser. Hij dacht waarschijnlijk het tegenovergestelde, want de rest van de film probeerde hij zijn mond op de mijne te drukken. Ik heb een film nog nooit zo lang vinden duren… Waarschijnlijk is dat ook de reden dat ik daarna nooit meer een date mee heb genomen naar de film, slechtste idee ever. Ik vind de bioscoop tegenwoordig ook zo duur en dan al helemaal als je bedenkt dat ik naast een Netflix-verslaving, ook een popcorn verslaving heb. Heerlijk zoute popcorn, zo zout mogelijk! Als ik dan naar de bioscoop ga, dan bestel ik een hele grote bak. En daar dan tijdens de film constant in graaien. Knoeien maakt niet uit, je bent toch niet thuis ;-).

Bioscopen hebben geen uitstraling, filmhuizen hebben dat wel. Ze zouden series moeten draaien in een filmhuis! Een hele dag in een filmhuiszaal een serie kijken, amazing! Ik zou ’s ochtends beginnen met koffie en een croissantje (met pindakaas… rare gewoonte) en die zou ik dan al willen meenemen in de zaal. Ze moeten dan ook de stoelen een beetje aanpassen, zodat je je voeten ergens op kan leggen. Na drie afleveringen (zeg dat het 11.00uur is), wil ik dan al beginnen met mijn bak popcorn. Ongelimiteerd vreten in het donker, niemand die je ziet! Ik weet zeker dat het een gat in de markt zou zijn. Waarom dan een filmhuis en niet gewoon in een JT of Pathe-bioscoop? In het filmhuis hebben ze vaak ook een club of in ieder geval de ruimte voor een goed feestje. Ik stel me dan zo voor dat je, nadat je de hele dag hebt gerelaxt, meteen door kan naar een tof feest. Heb je niet het idee dat je hele dag niks hebt gedaan,  ben je er toch nog even uit geweest ;-). Haha nu ik erover nadenk, lijkt het me toch niet zo’n heel geschikt plan. Ik zou echt kapot zijn de dagen erna… veeg mij maar op! Stiekem levert series kijken me ook niet echt veel energie op. Ik lig dan de hele dag op de bank met een pot pindakaas en zelfgemaakte popcorn en voel me alleen maar lamlendiger worden. Ik weet dat ik me veel beter zou voelen als ik even de hond uit zo laten, maar die stap zetten… bah, dat is op zo’n moment gewoon niet te doen. Ik vind het ook gewoon heerlijk om op de bank te liggen en ondertussen op wat online gokkasten spelen via een online gokken gids zonder dat iemand mij scheef aankijkt en lekker zonder make up op de bank!

Verslaving

Voordat ik verslaafd raakte aan series, had ik last van verzamelwoede. Ik kocht de ene na de andere film. Misschien dat ik daarom later ook die series ben gaan aanschaffen. Ik vond het wel belangrijk om goede films te kopen en ik lette daarom ook vaak op een bepaald tekentje. Ik weet niet meer hoe het heette, maar het was wit en het had een soort van laurierblad erboven. Dit betekende dat het ging om internationale bestsellers en vaak ook filmhuisfilms.
Die vind ik over het algemeen beter dan de standaard kaskrakers. Die films waren dan vaak ook in een andere taal en op de een of andere manier blijf ik dat exotisch vinden. Naast het kopen van dvd’s, was downloaden toen ook nog helemaal de bom. Ik downloadde via Kazaaa of iets met Monkey.

De precieze naam weet ik ook al niet meer, het is al zo lang geleden… Hele stapels met lege dvd’s kocht ik dan en vervolgens kon ik uren achter de computer films branden. Mijn moeder printte dan de originele hoesjes uit op haar werk en ik knipte die dan netjes uit. Ook werden ze allemaal voorzien van een stickertje met mijn naam erop, dan wist ik zeker dat niemand ze zou jatten. Mijn broer had dezelfde hobby en ik irriteerde me er dood aan als ik mijn dvd’s op zijn kamer vond. Dat kon echt niet! Als ik op vakantie ging dan telde ik ze ook altijd en uiteraard moesten ze er ook allemaal nog zijn als ik terugkwam! Mijn gekopieerde dvd’s zijn inmiddels allemaal weggegooid, de originele heb ik nog wel!

De tijd voor Netflix

Een jaar geleden had ik nog geen Netflix. Ik keek toen via vage internetsites met heel veel punten ertussen. Aan de zijkant krijg je dan ook altijd veel reclame te zien zoals bv gokkastnederland.com. Het werkt wel, ik heb er zelfs eens een keer een kijkje genomen. Ik keek heel veel Grey’s Anatomy via die site, maar dat werkte lang niet zo gemakkelijk als tegenwoordig. Het laden duurde lang, vaak was er geen ondertiteling en als je pech had bleef de serie hangen vijf minuten voor de cliffhanger.

Mijn laptop is zelf een keer volledig vastgelopen toen ik weer eens op zo’n site aan het kijken was. Mijn beeldscherm werd zwart en ik kreeg een waarschuwing van de politie te zien.
Daarnaast ging mijn webcam aan en zag ik opeens mezelf. Dat was een eng idee, kan iemand me nu zien?? Snel heb ik mijn laptop uitgezet en na een half uur durfde ik hem pas opnieuw op te starten. Gelukkig deed mijn laptop weer normaal. Je begrijpt wel dat dit een van de laatste keren was dat ik die website heb gebruikt…

Daarna ging ik over op dvd’s kopen. Hele rijen vol originele series staan er nog op mijn kast. Ik heb ze wel eens proberen te verkopen, maar denk je dat iemand daar nog geld voor betaald? Als je dit nu leest en je wil ze hebben… kom maar door! Toch is het wel nostalgisch al die dvd’s met originele series. Wanneer mijn vriendinnen over de vloer komen, zet ik een grote pot thee en haal ik een reep chocola in huis. Lekker meidenavondje… Er zijn van die vrouwenseries die je dan ook wel 500 keer kan bekijken.

Prison Break vorige week

Vorige week zat ik op het terras met een vriendinnetje. Nadat we al onze standaardgesprekstof hadden doorgenomen (vriendinnen, werk, wonen en nieuwe liefdes), kregen we het over onze Netflix-verslaving. Netflix is voor ons bijna een werkwoord geworden. “Heb jij gisteren nog genetflixt?” “Ja, de hele avond…


Ik had de keuze: badkamer poetsen, afwas doen of… Netflix”. Je kan al raden voor welke optie mijn vriendin en ik altijd gaan.
Onze verslaving neemt vrij ernstige vormen aan. Als we eenmaal aan een serie zijn begonnen kijken we hem ook af. Of Prison Break in het derde seizoen nog spannend blijft of niet.. Zo heb ik al afgelopen half jaar welgeteld acht series weggewerkt. Het aantal kijkuren durf ik niet bij elkaar op te tellen. Op nummer één staat nog steeds Breaking Bad. Ongelofelijk hoe die man transformeert gedurende de seizoenen. Van een brave huisman naar een doorgewinterde drugscrimineel. Hij deinst nergens meer voor terug. Ik blijf het knap vinden hoe ze die man hebben gecast. Dat vind ik dan ook meteen het intrigerende aan goede series, de verhaallijn. Als de verhaallijn goed is, grijpt het je bij de strot.

Ik kan dan echt helemaal wegdromen in de serie. Orange is the new black mag er ook wel wezen. Ondanks dat de hoofdpersoon niet constant de protagonist blijft (dat klinkt raar he..), is de verhaallijn nog wel goed te volgen. Een kanttekening heeft Orange is the new black wel. Wat is nu eigenlijk het kijkdoel van de serie? Willen ze mensen ontroeren, aan het lachen brengen, aan het denken zetten of nog iets anders?  Ach, series zijn vast niet bedoeld om zoveel over na te denken…